pansin ko na dati pa.. darating at darating talaga ang oras / araw / panahon / pagkakataon na may (ano bang term dun?) napapalayo ako.. i'm good at pushing people away yata talaga.. pag next time may nagtanong sakin kung anong talent ko, eto na yata dapat ang sagot ko.. hindi ko naman sinasadya eh.. bat ko naman sasadyain? ayoko nga non eh.. ayoko nga ng goodbyes di ba? pero nangyayari pa din.. ang masama pa nito, eventually, parang ako lang ang nakakaalala nung nangyari.. parang keber lang talaga sila.. kekwestyunin ko naman ang sarili ko kung totoo nga ba yung falling out na yun.. syempre totoo.. tsk.. curse ba yun? sa iba kaya ganon din? o sakin lang talaga? iniisip ko na nga lang din kailangan siguro mangyari.. minsan it makes you stronger din naman.. in a hard, depressing way nga lang..

maghihintay na lang ako.. at maghihintay pa..